SOMS ZIT HET HEEL ERG MEE Het zit soms tegen en het zit soms mee. Ik moest vanochtend heel vroeg naar de garage om mijn auto, die ik een tijd geleden tegen een paal had gezet, te laten taxeren. De prognose is dat de auto meer schade heeft dan de dagwaarde. De auto is verzekerd, ik dacht van laat ik maar de schadeprocedure doorlopen. Om toch nog wat van mijn schade vergoed te krijgen.
En daarvoor moest ik om acht uur in de ochtend bij de garage die het herstel zou moeten uitvoeren mij melden met de auto, Het was wel aan de andere kant van de stad. En op dit tijdstip ben ik als pensionado normaliter nog in dromenland. Maar goed, de wekker gezet en op tijd was ik bij de garage.
De leenfiets die mij was toegezegd was niet aanwezig. En ik kon kiezen ofwel naar huis lopen, 8 kilometer, of de bus nemen. Het was wel even zoeken naar de juiste bushalte, maar 10 minuten later had ik die gevonden. De buschauffeur, een wat oudere vrouw, groette mij vriendelijk bij het instappen. Zij was weliswaar vriendelijk, maar toch niet helemaal bij de pinken genoeg, want bij het station in Utrecht waar ik moest overstappen, reed zij verkeerd het perron op en moest omslachtig rondjes extra rijden om uiteindelijk op de goede plek de bus te kunnen neerzetten.
Kennelijk was dat iets wat vaker gebeurde, dat buschauffeurs de weg kwijt zijn, want niemand in de overvolle bus - de helft van de mensen stond ook nog- uitte een woord van verwondering. Maar goed, ik kwam dus zo wel ongepland op het Centraal station terecht, waardoor ik langs de ruil/weeggeefboekstal liep.
Ik zag het boek Met bonzend hart van Willem Nijholt liggen. Ik zat er doorheen te bladeren op het station en nam hem mee, want het was fantastisch. Qua inhoud, Willem Nijholt, de entertainer, de acteur, die kennelijk bevriend was met Helle Haasse, de schrijfster. Want in het boek waren tal van zijn brieven aan haar gebundeld.
Ik ben nog steeds aan het lezen in de brieven van Willem Nijholt, waarin hij anekdotes over gemeenschappelijke vrienden zoals Wim Sonneveld aanhaalt en met een pennenstreek koppelt aan herinneringen aan elkaars gezelschap maar bovenal aan hun Indisch verleden. Prachtige vrolijke anekdotes en overpeinzingen worden afgewisseld met Willems ervaringen, bijvoorbeeld uit een kamp waar hij een aantal jaren onder het juk van Japan heeft gezeten als klein jongen. Voorlopig ben ik nog niet klaar met lezen en genieten, en de Indie- herinneringen gaan gelukkig niet alleen over de oorlogstijd.
Dus soms zit het niet alleen tegen, maar tegelijkertijd zit het heel erg mee.
Reactie plaatsen
Reacties